«مترو بهارستان» بیشتر از آن که یک موضوع عمرانی باشد، در تمام این سالها یک سوژه تبلیغاتی برای برخی مدیران و نمایندگان مجلس بوده است.

اگر دلیل برای این ادعا بخواهید لازم نیست خیلی آسمان و ریسمان ببافیم. همین که تا امروز حتی یک قدم کوچک هم برداشته نشده و همه چیز در حد جلسه و حرف و پیش خبر بوده یعنی تشخیص ما درست است.

امروز اما انگار ماجرا یک مقدام کمی فرق کرده است. برای این هم دلیل محکمی وجود دارد. این که شهرداری اسلامشهر با تحمیل هزینه های سنگین به شهر و شهروندان توانسته شاخ این غول میلیاردی را بشکند و آن را به سمت این شهرستان بزرگ بکشاند. همین است که مدیران بهارستان با نماینده استاد در شومنی رسانه ای خوشحال هستند که به اندازه یک نیمچه قدم اگر بردارند کار تمام است!

ویدیوی منتشر شده ی سفر اخیر استاندار به اسلامشهر که ماموریت تشکیل کنسرسیوم چندوجهی شهرداری های بهارستان و اسلامشهر با محوریت دکتر حمیدی شهردار اسلامشهر را مطرح کرد، امیدی بیشتر و پررنگ تری در این زمینه ایجاد کرده است. نه از آن جهت که استاندار این حرفها را زده، چرا که قبلا در حد رئیس جمهور هم برای مترو این منطقه و پرند شعار داده بودند اما از این جهت می شود دلگرم بود که اولا مترو به همت شهرداری و مردم اسلامشهر به زودی تا این شهر می آید، دوم این که به تشخیص درست استاندار،‌ شهردار اسلامشهر قرار است پیگیری هماهنگی و برنامه ریزی میان شهرداران بهارستان را انجام دهد که خودش با اقتدار بیش از 90 درصد این پروژه را در اسلامشهر مدیریت و اجرایی کرده است.

اما یک سوال مهم در این میان دغدغه های ما را عمق می بخشد. آیا واقعا می شود با این مدیران فعلی بهارستان و این نماینده پر سر و صدا کاری از پیش برد؟ برگردید و به کل کارهای عمرانی که این مدیران انجام داده اند نگاه بکنید! کسانی که برای صد متر جدولگذاری این همه هزینه تبلیغاتی می کنند اصلا متوجه هستند ماجرای مترو و هزینه هایش چیست؟

نگرانی دلسوزان بهارستان این است، حالا که از شانس و اقبال مردم این منطقه، نتیجه همت مردم و شهرداری اسلامشهر در حال به ثمر رسیدن است و طبیعتا به خاطر همسایگی و این نزدیکی جغرافیایی احتمال اتصال بهارستان به این خط مترو بیشتر شده، ناتوانی و ضعف مدیران بهارستان و کم حالی آنها و همچنین تمرکز بیش از اندازه نماینده منطقه روی حرف زدن و شوآف کردن، موضوع را به حاشیه ببرد و بی نتیجه روی هوا رها کند.

حتی اگر همه چیز خوب پیش برود و آفتاب و مه و خورشید و دولت و دیگران هم پای کار بیایند و پول هم فراهم شود، قطعا در بهترین شرایط می شود از دو سال دیگر این موضوع را عملیاتی کرد و نتیجه گرفتنش هم به فرض فراهم بودن اعتبار و بودجه، بیش از چهار سال به درازا خواهد کشید.