سالهاست تخریب بناهای احداثشده در اراضی کشاورزی و باغات، به یکی از اخبار ثابت حوزه جهاد کشاورزی تبدیل شده است. در تازهترین مورد نیز ۱۱۲ ساختوساز در محله خیرآباد نسیمشهر تخریب شد؛ اقدامی که از منظر اجرای قانون، طبیعتاً قابل دفاع است و نمیتوان با ساختوساز غیرمجاز مماشات کرد.
اما پشت هرکدام از این دیوارهای تخریبشده، سرمایه یک خانواده قرار دارد؛ پساندازی که شاید حاصل سالها کار و زندگی بوده و حالا در چند ساعت به آوار تبدیل میشود. اینجاست که سؤال مهمتری شکل میگیرد: چرا باید برخورد با تخلف، زمانی اتفاق بیفتد که بخش قابلتوجهی از سرمایه مردم هزینه شده است؟
از سوی دیگر، نمیتوان واقعیت تلخ بسیاری از اراضی کشاورزی را نادیده گرفت؛ زمینهایی که سالهاست به دلیل کمبود آب و مشکلات زیرساختی، عملاً امکان کشت و بهرهبرداری ندارند. وقتی زمین کشاورزی آب ندارد و امکان تولید از آن گرفته شده، نمیتوان از مالک انتظار داشت سالها سرمایهاش را بلااستفاده نگه دارد و هیچ راهکار جایگزینی هم پیش روی او نباشد.
قانون باید اجرا شود، اما اجرای قانون نباید فقط به مرحله تخریب ختم شود. اگر قرار است تغییر کاربری غیرمجاز متوقف شود، باید همزمان برای زمینهایی که امکان بهرهبرداری کشاورزی ندارند، راهکار قانونی، شفاف و عملی ارائه شود.
نمیشود یک روز از مالک خواست زمینش را آباد کند، اما آب و زیرساخت لازم را فراهم نکرد و روز دیگر، وقتی برای حفظ سرمایهاش دست به ساختوساز زده، همان سرمایه را تخریب کرد. مردم قانون میخواهند؛ اما در کنار قانون، راهکار هم میخواهند…
به نظر شما چه کسی باید برای حل این معضل فکری بکند؟ مجلس؟ دولت و جهاد کشاورزی؟ قوه قضاییه یا…؟
Saturday, 5 September , 2026